Modern şiirin en üst noktasına Ted Hughes'u yerleştiren biri olarak, Sylvia Plath'a dair duyduğum derin sevgi, kimilerine göre biraz olasılıksız bir durum. Bu iki mit-şairin birbirlerini sürükledikleri özyıkımsal süreç, ister istemez, insanları taraf tutmaya zorluyor. Bense, tam tersini düşünüyorum. İki şiirsel öznenin kesişiminde büyük bir mit doğuyor ve bu mitin yarattığı etkinin ardında, Hughes ve Plath, tekrar ikiye, kendilerine ayrılabiliyor.
Plath'ın kendine ayırdığı şiir alanında geniş bir yer tutan 'Daddy', üzerinde uzunca bir yazı gerektirecek kadar derinlikli, önemli. Çok önemsediğim 'Daddy' için kısa bir özet geçmek istemeyip, şiir hakkında söyleyeceklerimi erteliyorum.
